माझिये मनीचा जाणोनिया भाव। तो करी उपाव गुरुरावो।।१।।

माझिये मनीचा जाणोनिया भाव


माझिये मनीचा जाणोनिया भाव।
तो करी उपाव गुरुरावो।।१।।

आवडीचा मंत्र सांगितला सोपा।
जेणे नव्हे गुंफा कांही कोठे।।२।।

जाती पुढे एक उतरले पार ।
हा भवसागर साधुसंत ।।३।।

जाणत्या नेणत्या ज्या जैसी आवडी ।
उतार संगाडी तापे पेटे।।४।।

तुका म्हणे संती दाखविला तारू ।
कृपेचा सागरू पांडुरंग।।५।।

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

तुकाराम महाराजांनी नित्यपाठासाठी स्वार्गाहून पाठविलेले अभंग

इमेज
तुकाराम महाराजांनी नित्यपाठासाठी स्वार्गाहून पाठविलेले अभंग जन्माचे तें मूळ पाहिलें शोधून । दु:खासी कारण जन्म घ्यावा॥१॥ पापपुण्य करूनी जन्मा येतो प्राणी । नरदेही येऊनी हानी केली ॥ २ ॥ रजतमसत्व आहे ज्याचे अंगी । याच गुणॆं जगी वाया गेला ॥ ३॥ तम म्हणिजे काय नर्कचि केवळ । रज तो सबळ मायाजाळ ॥ ४॥ तुका म्हणे येथें सत्याचे सामर्थ्य । करावा परमार्थ अहर्निशी ॥ ५॥   अहर्निशी सदा परमार्थ करावा} पाय न ठेवावा आडमार्गी ॥ १॥ आडमार्गी कोणी जन जे जातील । त्यांतून काढील तोचि ज्ञानी ॥ २॥ तोचि ज्ञानी खरा दुजीयासी । वेळोवेळां त्यासी शरण जावे ॥ ३ ॥ आपण तरेल नव्हें ते नवल । कुळॆं उद्धरील सर्वांची ती ॥ ४ ॥ शरण गेलियानें काय होतें फळ । तुका म्हणें कुळ उद्धरिले ॥ ५ ॥   उद्धरीले कूळ आपण तरला । पूर्ण तोचि झाला त्र्यैलोक्यात ॥ १॥ त्र्यैलोक्यात झाले द्वैतची निमाले । ऐसे साधियेले साधन बरवें ॥ २॥  बरवें साधन सुखशांति मना । क्रोध नाही जना तीळभरी ॥ ३॥ तीळभरी नाही चित्तासी तो मळ । तुका म्हणे जळ गंगेचे ते ॥ ४ ॥   जैसी गंगा वाहे तैसे त्याचे मन । भगवंत जाण त्याचेजवळी ॥ १ ॥  त्याचे जवळी देव भक्तीभावे ...
अधिक वाचा

काकड आरतीचे अभंग उठा उठा हो साधुसंत । साधा आपुले हित । गेला गेला हा नरदेह । मग कैचा भगवंत ॥ १

इमेज
काकड आरतीचे अभंग १ उठा उठा हो साधुसंत । साधा आपुले हित । गेला गेला हा नरदेह । मग कैचा भगवंत ॥ १ ॥ उठोनि वेगेंसी । चला जाऊं राऊळासी । जळती पातकाच्या राशी । काकड आरती देखलिया ॥ २ ॥ उठोनियां पहाटे । विठ्‌ठल पाहा उभा विटे । चरण तयाचे गोमटे । अमृतदृष्टी अवलोका ॥ ३ ॥ जागे करा रुक्मिणीवरा । देव आहे निदसुरा । वेगें निंबलोण करा । दृष्ट होईल तयासी ॥ ४ ॥ पुढें वाजंत्री वाजती । ढोल दमामे गर्जती । होते काकड आरती । पांडुरंगरायाची ॥ ५ ॥ सिंहनाद शंख भेरी । गजर होतो महाद्वारीं । केशवराज विटेवरी । नामा चरण वंदितो ॥ ६ ॥ २ उठा जागे व्हा रे आतां । स्मरण करा पंढरीनाथा । भावें चरणीं ठेवा माथां । चुकवीं व्यथा जन्माच्या ॥ १ ॥ धन दारा पुत्र जन । बंधू सोयरे पिशून । सर्व मिथ्या हें जाणून । शरण रिघा देवासी ॥ २ ॥ माया विघ्नें भ्रमला खरें । म्हणता मी माझेनि घरे । हें तों संपत्तीचें वारें । साचोकारें जाईल ॥ ३ ॥ आयुष्य जात आहे पाहा । काळ जपतसे महा । स्वहिताचा घोर वहा । ध्यानीं राहा श्रीहरीच्या ॥ ४ ॥ संतचरणी भाव धरा । क्षणाक्षणा नामा स्मरा । मुक्ति सायुज्यता वरा । हेंचि करा बापांनों ॥ ५ ॥ विष्णुदास विनवी नामा । भुलूं न...
अधिक वाचा

अभंग ; ऎशा सकळ कळा जाणसी । नंदरायाचा कुमर म्हणविसी । बापरखुमादेविवर विठ्ठलीं भेटी । पडलि ते न सुटे जिवेंसी ॥६॥ *

इमेज
  अभंग  तापत्रयीं तापलीं गुरुतें गिवसिती भगवे देखोनि म्हणती तारा स्वामी । तंव ते नेणोनि उपदेशाची रीती आना न उपदेशिती ठकलें निश्र्चिती तैसें जालें ॥१॥ संत ते कोण संत ते कोण । हे जाणवि खुण केशवराज ॥२॥ कोण्ही एक प्राणी क्षुधेनें पिडिले । म्हणोनि दोडे तोंडूं गेले । खावों बैसे तो नुसधि रुपी उडे । ठकलें बापुडें तैसें झालें ॥३॥ कोण्ही एक प्राणी प्रवासें पीडिला । स्नेहाळु देखिला बिबवा तो । तयाचें स्नेहलावितां अंगी । सुजला सर्वांगीं तैसें जालें ॥४॥ कोण्ही एक प्राणी पीडीला झडीं । म्हणोनि गेला पैल तो झाडी । खा खात अस्वली उठली लवडसवडीं । नाक कान तोडी तैसें झालें ॥५॥ ऎशा सकळ कळा जाणसी । नंदरायाचा कुमर म्हणविसी । बापरखुमादेविवर विठ्ठलीं भेटी । पडलि ते न सुटे जिवेंसी ॥६॥ * मलयानिळ शीतळु पालवी नये गाळूं । सुमनाचा परिमळु गुंफ़ितां नये ॥१॥ तैसा जाणा सर्वेश्‍वरु म्हणों नये साना थोरु । याच्या स्वरुपाचा निर्धारु कवण जाणें ॥२॥ मोतियाचें पाणी भरतां नये वो रांजणीं । गगनासीं गवसणी घालितां नये ॥३॥ कापुराचें कांडण काढितां नये आड कण । साखरेचें गोडपण । पाखडतां नये ॥४॥ डोळियांतील बाहुली करु नये वो वेगळी । स...
अधिक वाचा